Ergens leerde ik dat sterk zijn nodig was. Ik leer nu dat gedragen worden het ook is.

Mijn verhaal

Als kind leerde ik vroeg dat sterk zijn noodzakelijk was. Niet omdat iemand het me letterlijk zei, maar omdat ik voelde dat het zo moest. Mijn plek in ons gezin werd bepaald door wat ik voor anderen kon betekenen. De emoties opvangen, zorgen dat alles op orde was, vooral geen last zijn. Ergens onderweg leerde ik dat mijn waarde lag in wat ik gaf, niet in wie ik was.

Op jonge leeftijd raakte ik ook bekend met rouw en verlies. Meerdere dierbaren verloor ik, en terwijl de wereld om me heen gewoon doorging, stond die van mij stil. Maar stilstaan kon ik me niet permitteren. Ik leerde er te zijn voor anderen, in plaats van ruimte te nemen voor mijn eigen pijn. Verdriet voelde als een last die ik liever niet deelde. Dus ging ik door.

De drang om te dragen

Ik groeide op met een innerlijke drang om alles onder controle te houden. Scherp, verantwoordelijk, altijd bezig met de ander. Maar diep vanbinnen leefde een ander verhaal. Een stil verlangen om zelf gedragen te worden. Om niet altijd degene te zijn met de touwtjes in handen, maar gewoon te mogen zijn.

Toch wist ik lange tijd niet hoe dat moest. Want stilstaan betekende de eenzaamheid voelen die ik probeerde te vermijden. Even niet zorgen voor een ander riep meteen de vraag op: maar wie zorgt er dan voor mij? En als ik niet perfect presteerde, fluisterde een stem: zie je wel, je bent niet goed genoeg.

Die dynamiek bepaalde veel. In vriendschappen, in relaties, in werk. Altijd bezig met de ander. Mijn grenzen bestonden amper, vermoeidheid negeerde ik, eigen behoeften stelde ik uit. Er was altijd iets of iemand belangrijker. Ik stortte niet in. Maar doorgaan op de automatische piloot lukte niet meer.

Wat volgde was geen instorting, maar een langzaam besef: zo wilde ik niet verder. Niet sterker, maar echter.

Waarom ik dit werk doe

Ik ben dit werk gaan doen omdat ik weet hoe het is om te functioneren terwijl er vanbinnen iets anders speelt. Hoe eenzaam het kan zijn om degene te zijn die het altijd oplost. En hoe bevrijdend het is als er eindelijk iemand luistert die niet schrikt, niet oordeelt en niet haast.

Dat is wat ik wil bieden. Geen kant-en-klaar advies en geen programma dat op iedereen wordt losgelaten. Wel een plek waar je mag zijn zoals je bent, en van daaruit kunt onderzoeken wat je nodig hebt. Of je nu vastloopt op je werk, in een relatie, in jezelf of na een verlies.

Hoe ik werk

Ik werk integratief. Dat betekent dat ik je niet benader als één onderdeel, maar als geheel. Lichaam, hoofd en hart horen bij elkaar. Soms praten we, soms vallen we stil, soms werken we met adem of met een beeld. Er is geen vaste route, omdat jouw weg niet vaststaat. Coaching wanneer je in beweging wilt komen, therapie wanneer iets dieper raakt. Wat het beste past, ontdekken we samen.